Bir masal başlangıcıydı
Havada akasya saçlarımda bahar vardı
Yıldızları indirip gökyüzünden
Göğsüme takmıştım gözlerin diye
Hiç bir şey almamıştım yanıma
Yüreğim senden başka herşeye dardı

Sorsaydın hatırımı
Yüreğini koyup sesine
Böyle koymazdı elbette suskunluğun
Bir fincan kahvenin hatırını
Sarardım incinen ellerime

Mevsimsiz zamanlardı
Kalkıp sana gelmiştim
Çocuk yüreğimde küçük sevinçler vardı
İpek tüllerde gülüşler getirmiştim
Oysa bilmezdim
Sesinde gizli hançerler taşıdığını
Bilmezdim
Sözcüklerin böylesi kanatıldığını
Sevseydin beni
Böyle yazmazdım seni

GÖLGEDEKİ ADAM

Gidiyorum dönüşü olmayan
Bir yola gidiyorum
Susuyorum suskunluğumdan
Faydalanıp ezilircesine
Görüyorum o yolda
Çaresizliğimi görüyorum
Ve durmaksızın yürüyorum
Sanki bir ses duyuyorum
Beni çağıran bir şey
Dönüp arkama bakıyorum
Bakıyorum ki ben
Yanıldığımın farkına varıyorum
Bu yol bitmeyecek sanıyorum
Yalnızlığımla baş başa kalıyorum
Ve düşünüyorum ki uyumak
Bir daha gözlerimi açmamak üzere
UYUMAK İSTİYORUM

SENİ ÖZLEMENİN KİTABINI YAZIYORUM

Seni sevmenin kitabını yazabilirdim oysa
Gönlümdeki sözcükleri dökebilsem kağıda
İki ırmak gibi içime akan gözlerini
Ilık bir meltem gibi yüzüme vuran
Dalgalı saçlarını her okşayışımı
İçimi eriten ılık nefesini anlatabilsem
Dökebilsem kağıtlara isyan etmese kalem


Yokluk göstermese mürekkep
İçimdeki yansımasını kıskanmasa
Anlatabilse sözcükler oysa ben
Kalbimle sözcükler arasında
Anlatamadan derdimi
Ölüp ölüp diriliyorum
Seni sevmek özlemek
Özlemek ölmek mi, bilmiyorum
Ölümle hayat varlıklı yokluk arası bir şey
Kalbimde hep yeşeren
Ama bir türlü başaklarını yükseltemeyen
Çorak topraklar gibi
Bir kırabilse kabuğunu
Bir dökebilse içindekini
Nasıl dirildiğine sende şaşarsın
Hayret ,seni sevmenin kitabını yazacaktım
Seni özlemenin kitabını yazıyorum
Dokunamamanın acısını duyuyorum yüreğimde
Bedenimde kanım donuyor sensiz
Hiç bu kadar aciz olmadı
Hiç bu kadar çaresiz

Gölgedeki Adam

ÇOCUKSU GÖZLERİN

Hep böyle içinde uzak bir ışıkmı yanar
Hep böyle çocuksu mu bakar gözlerin
Bakışlarında beni dinlendiren bişey var
Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin

Bir yelkenliyim şimdi ben senin limanında
Fırtınalardan geldim sende dinleniyorum
En eşsiz dakikalar sürsün senin yanında
Bu huzur bu sessizlik hiç bitmesin diyorum

Hiç yumma ne olursun ışığı eksilmesin
O sakin o yalansız o kuytu gözlerini
Yorgun kalbim seninle elem nedir bilmesin
Ayırma gözlerimden çocuksu gözlerini
Gölgedeki Adam

SENDE KALDIM

En çok kurtulmak istediğin
Zamanlar da bana geleceksin
Benden gitmek istedikce bende kalacaksın
Ve ben gidiyorm
belki bir ömür sürecek bu gidiş
belki bir anda kaybolacağım
Sana beni yalnız ben yalnısı bırakıyorum
Hiçbir şeye gerek kalmayacak
Ben hatırlaman için ben içinde olacağım
Gitmelerim sana hep kalmayı hatırlatacak
Çünkü ben seni alıp gidiyorum
Belki binlerce saniye ben seni
Sen beni hatırlayarak geçecek ama
Öyle ir saniyr olacak ki beni sana vuracak
Unutmak için gidilir
Belki de unutamamak için gidilir
Gidemedim gittim ama sende kaldım

YILDIZLAR SENİN İÇİN


Gözlerim karardı yine
Yağmura gebe bulut gibiyim
Kelimeler anlamını yitirdi
Konuşmayı öğrenen çocuk gibiyim



Yüreğimi acıtan bir şeyler var
Her an patlayacak volkan gibiyim
Hayatı tutmuşum saçlarının ucundan
Bir savursan rüzgar düşecek gibiyim



Ne olur tut yüreğimden kaldır beni
Bir kenarda unutulmuş ben gibiyim
Gözlerimden düşen yıldızlar senin için
İster topla taç yap başına
Yada bırak karışsın şehrin ışıklarına
Parlayan yıldızların ışıkları
GÖLGEDEKİ ADAM

YALNIZLIĞIM DA

gözlerimi kapatınca düşünürüm seni
gözlerimi açinca karsımda bulmak isterim seni
ellerimle okşasam o mis kokulu tenini
tutsam sımcıcacık ellerini
bilsemki benden başka sevmiyeceksen birini
kalbim attikca seveceğim inanki seni
yanlızlık öyle zorki sensiz
sensiz geçen her günüm
sensiz geçen her saatim
umutlarımdan umut alıyor
öyle zoruma gidiyor ki yaşamak
sanki işkence çekiyorum hayattan
bir başıma kaldığım zaman
düsündükce seni yanlızlığımda
haykırmak geliyor içimden sana
ben yanlızlığımda bile seninleyim

GÖLGEDEKİ ADAM